تپه در من
معنایی مسطح
و شیهه ی هزاران مادیان
در من خاطره ...
باغ از هیچ روییده است
با گل های سرخ ِ نافرم
درختانی از قامت, بی فرجام
و من, زنی که سالوادور دالی هرگز نکشید ...
هیچ بود در پیاله ی ما
و آن سرمستی که در تحرک نمایان, سرگیجه ی بعد از ظهر بود
دست از کوشش ِ بزم بردار
ساقی از این خانه رفته است ...
زندگی با یک بوق ممتد از خیابان بیست و هشتم می گذرد
دستی برای من بر می خیزد
و من از فرط ِ شناس, لبخند می زنم ...
در سایه رفت گربه ی بی حوض
و از کسالت دیوار سود جُست
ابرها,
موبی دیک هایی بسیار بودند ...
موبی دیک: نهنگ زال, نهنگ سفید
در باغ من
درخت, از داربست افتاده است
پرنده گان به لانه های خاک پناه برده اند
و بال, مفهوم ِ ایمن ِ پرواز نیست
چه خواهند کرد پرنده گان, با صبح و وظیفه
و خورشیدی که مانده است پشت کوه های قفقاز؟!
از بام های تبت فرو افتاده ام
بر فرق طویل دشت
منجم
جهش مرگ مرا اندازه می گیرد
فارغ از منظره ایی که سوخت ...
و اینک پایان نمایش، نزدیک است
پرده آخر پیش روست
و من بی پرده، چیزهایی از خودم خواهم گفت دوست من!
چیزهایی که دربارهشان تردیدی ندارم
من زندگی سرشاری داشتهام
مسافر تمام شاهراهها بودهام
و مهم تر از این
من رهرو راه خودم بودم
پشیمانیهایم اندکاند
و آن قدر ناچیز که یادشان نمیکنم
من هرآنچه را که باید انجام دادم
همه را بدون استثناء
من برای هر مرحله از زندگی برنامهای داشتم
و در راههای فرعی هر قدم را به دقت برداشتم
و مهمتر از این، خیلی مهمتر از این حرفها
این کار را به شیوه خودم پیش بردم
بله حتما یک وقتهایی هم پیش میآمد
که بیش از آنچه لازم بود لقمهها را بجوم
و این مال وقتی بود که شک داشتم
همه را میخوردم و بالا میآوردم
همه اینها را از سر گذراندم
ولی همچنان سرم بلند بود و به راه خود وفادار بودم
من عشق ورزیدهام، خندیده ام، گریستهام
به قدر کافی سهم از ناکامی داشتهام
و حالا که اشک ها فرومینشینند
گذشتهها مرا به خنده میاندازند
فکر این که همه آن کارها را من انجام دادم
و شاید همه را بدون خجالت
نه! هرگز شرمنده نخواهم بود
چون همه آن کارها را به شیوه خودم انجام دادم
چون مرد یعنی هرآنچه به دست آورده
چیزهایی که با تمام وجود حسشان میکند ـ
و اگر خودش نباشد یعنی که مفت باخته
مرد کسی نیست که به آسانی به زانو در میآید
زندگیام گواه است که من
در برابر بادها ایستادم( ضربهها را تاب آوردم)
و هرچه کردم به شیوه خودم بود
بله به شیوه خودم
امید مهلکی در روشناکی چراغ، خود را بالا می آورد
شب پره های متعصب،
نومیدانه به صدای شیشه ایی نور کوبیدند
و در عملیات منور چراغ، انتحاری مردند
شب پره ها شب را پریدند
و به روزی بی قید رسیدند
که جنس مرگ شان را خشک می کرد . . .
من از روزگارانی می آیم که بسیار زیسته ام
از جنبشی ناخلف، در زهدان مادر
از تماشای قوک های مرده به دوش ِ ستم ِآسفالت ِ مرداد
از لجاجت آفتاب بر اخم ابروان مردی
از دهان گشاد پنجره ایی که در جذب تنفس ِ زنی مبالغه می کرد
از اقتصادی که در پستان مادران صندوق می شد
من از شب و شب بو می آیم و سمفونی سگان
از دخیل های سبز نامراد
از کرشمه ی رنگ بر گونه ی باکره ی نوعروسی
من از پیراهن مادر بزرگ می آیم و به پیراهن مادر بزرگ خواهم رفت